De twaalfjarige Nanning maakt het einde van de Tweede Wereldoorlog mee op een eiland aan de uiterste rand van het Duitse Rijk. 

Zijn wereld stort in, maar het leven gaat door… Een gefictionaliseerde memoire over de jeugd van Hark Bohm, boegbeeld van de Jonge Duitse Cinema, die de oorsprong van zijn filmmakerschap blootlegt.

Amrum, voorjaar 1945. De twaalfjarige Nanning woont met zijn familie op de geest-eilanden in de Noordzee. Zijn moeder Hille is een overtuigde nazi, zijn vader, een Obersturmbannführer, is aan het front. Het door nazi’s beheerste Duitse Rijk is de enige wereld die Nanning ooit heeft gekend – en wanneer de oorlog ten einde loopt, stort die wereld volledig in. In het laatste shot van de film kijkt een oude man uit over de zee.

Hark Bohm, op wiens jeugd Amrum is gebaseerd, overleed op 14 november 2025. De film vormt een passend slotstuk van zijn filmografie. Bohm werd in de jaren zeventig bekend als regisseur van kinderfilms (Tschetan, der Indianerjunge, 1973) en films voor jongvolwassenen (Nordsee ist Mordsee, 1976), een thema waarnaar hij gedurende zijn hele carrière bleef terugkeren. Amrum onthult de ervaringen die ten grondslag liggen aan zijn visie op de vroege levensfasen – en aan zijn beeld van een Duitsland waarvan hij het herontwaken vreesde en waartegen hij zich met veel van zijn films verzette.