Wat begon als een winkeliersprotest eind december 2025 in Teheran is uitgegroeid tot de grootste nationale protestgolf van de afgelopen jaren. Duizenden mensen in Iran gingen dagelijks de straat op om te demonstreren tegen de autoriteiten. De autoriteiten hebben de protesten met zwaar geweld neergeslagen. Met als gevolg dat er duizenden demonstraten zijn gearresteerd, gewond zijn geraakt en zijn gedood. Het land was wekenlang afgesloten van het internet. Het is daardoor nauwelijks te bevatten wat de precieze omvang van deze protesten zijn, hoe hevig het geweld echt is en hoeveel slachtoffers er daadwerkelijk zijn gevallen.  

Het leidt tot veel verdriet en onzekerheid binnen de Iraanse diaspora. Zo ook voor Mina Etemad. Ruim dertig jaar geleden vluchtte Mina met haar ouders en zus uit Iran, maar de grond, de taal en de mensen heeft ze nooit losgelaten.

Wat ben je het leven verschuldigd als jij in meer vrijheid mag leven dan de inwoners van je vaderland? Die vraag blijft haar achtervolgen – als schuldgevoel, als gemis, als plicht. Wat betekent het om je land te ontvluchten en niet meer terug te kunnen keren? Hoe reageer je op wat er gebeurt in het land waar je geboren bent, maar wat je eigenlijk alleen kent van de verhalen van je ouders? Over deze persoonlijke zoektocht schreef Mina De zangvogel. 

Naar aanleiding van dit boek spreekt Thereza Langeler met Mina Etemad over het land, de mensen en cultuur. Het interview wordt afgewisseld met optredens van de Iraanse muzikant Sanam Tahmasebi en verhalen van verhalenverteller Sahand Sahebdivani.