Margot Benacerrafs briljante Araya is een mijlpaal binnen de filmgeschiedenis. De hybride documentaire werd onthaald als een meesterwerk van poëtische cinema.

De film wordt gezien als voorloper van Latijns Amerikaanse feministische cinema. Margot Benacerraf legt het leven van drie families zoutwinners en hun zware arbeid vast in adembenemende beelden in een wonderschone zwart-wit film gemarineerd in zon, zout en zweet. 

Araya staat bekend om zijn opvallende visuele schoonheid: de zorgvuldig gekaderde zwart-witbeelden transformeren de zoutvlakten van Oost-Venezuela tot een monumentaal, bijna sculpturaal landschap. De film is een fusie van documentaire en visuele poëzie die de hardheid van de omgeving en de arbeidsomstandigheden met een opvallende formele elegantie weergeeft. Het verheft documentaire observatie tot een meditatieve, bijna architectonische vorm van film.