Sátántangó (naar de roman van László Krasznahorkai) volgt de bewoners van een Hongaars dorpje na de val van het communisme. Het klinkt ongelooflijk: een werkdag lang naar een film kijken zonder je te vervelen. Toch is dat het effect van Béla Tarrs betoverende beelden in zwartwit die de kijker langzaam meeslepen in een vertelling. Tarr situeerde de film in een morsig Hongaars dorpje, met de werknemers van een voormalige collectieve boerderij. De communistische utopie is ingestort, maar geen van de dorpelingen slaat de vleugels uit. Ze beschikken over geld, maar kiezen voor een leeg bestaan in de kroeg, of in het bed van de overspelige vrouw van Schmidt. Dan horen ze dat Irimiás is teruggekeerd in het dorp. Hij was twee jaar tevoren verdwenen en men dacht dat hij dood was. Ze zijn bang dat hij het geld zal inpikken in een poging de gemeenschap in stand te houden.