Droog, eigenzinnig en minimalistisch, maar juist daardoor stiekem verrassend grappig en vol kleine, absurde momenten die blijven hangen. Stranger than Paradise is precies wat je verwacht van een film van Jim Jarmusch.

In Stranger Than Paradise wordt het alledaagse vreemd en het vertrouwde ongemerkt vervreemd, terwijl Jim Jarmusch door vergeten Amerikaanse landschappen dwaalt. Het trio—John Lurie, Eszter Balint en Richard Edson—beweegt zich met een merkwaardige traagheid, waarbij stiltes even veelzeggend zijn als woorden. Opgebouwd uit statische tableaus en onderbroken door abrupte ellipsen, maakt de film van afwezigheid een ritme. Wat resteert is een cinema van subtiliteit: droogkomisch, melancholisch en opmerkelijk gevoelig voor de poëzie van het niets.