Tedere en scherpzinnige film over een jong meisje dat zich staande probeert te houden in een wereld vol zwijgende volwassenen. Met een subtiele blik en grote emotionele precisie vangt Hayakawa hoe rouw, verbeelding en volwassenwording ongemerkt in elkaar overvloeien.

Tokio, 1987. Met een terminaal zieke vader en een overspannen moeder, is de 11-jarige Fuki veelal op zichzelf aangewezen. Ze is vaak alleen thuis met haar rijke fantasie. Als ze gefascineerd raakt door telepathie, verdwijnt ze steeds dieper in haar eigen fantasiewereld.

De Japanse regisseur Hayakawa baseerde zich op haar eigen kindertijd, toen haar vader stervende was. De vorm doet denken aan de impressionistische stijl van de Franse schilder Renoir. Haar film bevat ook een reproductie van een van zijn schilderijen, Irène Cahen d'Anvers. Dat is niet voor niets: die reproductie kreeg ze destijds van haar vader en gaf deze uitzonderlijk poëtische film zijn titel.