Supercop Joe en zijn bandana keren terug voor de eerste van twee vervolgfilms, die al een paar maanden na het eerste deel uitkwam. Deze keer neemt hij het op tegen de afgegleden agent Cash. Die liep tijdens een undercovermissie het stockholmsyndroom op, wat van hem een gevaarlijke crimineel maakte. 

Net als in het eerste deel van Crime Hunter volgt het plot een weinig verrassend actieverhaal. Joe (die hier Joker wordt genoemd) neemt het op tegen zijn meerderen en een waslijst aan slechteriken. En ook hier zorgen onzekere bondgenootschappen – waarin goed en slecht voortdurend door elkaar lopen – voor de welkome ambiguïteit, maar de actiescènes vormen het echte goud. Die zijn sterker dan in de eerste film. Zo belichaamt de iconische scène met een callgirl die een M202 vierloops raketwerper afvuurt, perfect wat de vroege V-Cinema zo fascinerend maakt.

Acteurs uit het eerste deel keren terug in andere rollen. Dit versterkt het gevoel van een afgesloten universum, dat tot in het derde en laatste deel blijft bestaan. Ook blijven de culturele grenzen opnieuw vaag, getuige de vreemde bijdrage van Eric Douglas (Kirks ándere acterende zoon) in de rol van Cash.