De Mis voor dubbelkoor van Frank Martin is een monumentaal maar ingetogen werk waarin twee koren elkaar afwisselen en samenvloeien in een rijke, bijna tijdloze klankwereld. Martin componeerde het stuk in 1922, schoof het daarna in zijn bureaula, voegde in 1926 een diepontroerend Agnus Dei toe, om het vervolgens weer terug te leggen in dezelfde la. Pas in 1963 ging zijn mis in première, om daarna uit te groeien tot een van de meest geliefde koorwerken van de twintigste eeuw.

Natuurlijk is het meesterwerk van Martin in perfecte handen bij het Estonian Philharmonic Chamber Choir, een van de allerbeste koren ter wereld. Maar als het in 1981 door Tõnu Kaljuste opgerichte ensemble zich ergens thuis voelt, dan is het bij de koormuziek van hun landgenoten. De samenwerking met Arvo Pärt is daarbij iconisch. Van hem hoor je Which Was the Son of…, een van Pärts meest verstilde koorwerken. Ook de muziek van Veljo Tormis verspreidde zich wereldwijd dankzij Kaljuste en zijn koor. Evelin Seppar vertegenwoordigt een jongere generatie en geeft de rijke Estse zangtraditie een eigentijdse invulling.

Programma

Frank Martin (1890-1974)
Mis voor dubbelkoor

Philip Glass (1937)
Father Death Blues (uit de opera Hydrogen Jukebox)

Luciano Berio (1925-2003)
The Cries of London

Evelin Seppar (1986)
Iris

Veljo Tormis (1930-2017)
The Bishop and the Pagan (Piispa ja pakana)

Arvo Pärt (1935)
Which Was the Son of…